Les dos cares del mesmu maravedí: Tejedor en Lorient

Esta ye la “época aurea” de la música asturiana.. Y nel gobiernu del “Principado” (como dicen n’Andecha Astur) y nes instituciones más rancies (que son cásique toes), nun son a comprendelo.. Nin sofitalo.. Otra xeneración que va perdese por mor de l’ausencia de xacíu y la falta de procuru. Y Tejedor ye l’exemplu más fiel d’esto que tamos perdiendo.. Munches oportunidaes. Bastaron 24 hores en Lorient pa recorda-ylo a tol que taba ellí. Y pa que se lo perdiere Asturies… otra vuelta. Y sí.. sei que sí.

Y ye que los hemanos Tejedor, y Silvia Quesada, y Juanjo y Horacio y tolos qu’arrodien con ciñu esi grupu que lleva nome de bonos “hermanos buenos”.., son l’espeyu mesmu de l’Asturies con más futuru.. La de xente creativo, trabayador, serio, responsable y folixero, de lo meyor no de só, too al tiempu y ensin que seya incompatible.

Amosáronlo nes 24 hores que pasaron d’actuar nel Grande Theatre de Lorient a la carpa folixera que lleva’l nome de #PavillionAsturies y que xestiona @Fabriok nel Quay des Pais Celtes de Lorient. Amosáronlo col posu de los músicos formaos y exercitaos nel ensayu más duru y productivu, faciendo tremar a un públicu lorientés que los conoz y los valora y que persabe lo que ye tocar na sonoridá d’un teatru. Y amosáronlo ente los tablones que tremaben en sin parar d’una carpa na que se siente unu de verdá na so tierra, nel so país, nel llugar onde Hevia ya dixo hai tiempu abondo que se ye más asturianu que n’Asturies y qu’en dengún llau del mundu.

Sei que non

Tejedor, como munchos de los músicos que vienen a Lorient dende Asturies, persaben que los aplausos que recueyen equí y notres cites del calendariu musical européu, malpenes tienen ecu n’Asturies de xubilaos, pensionistes y medios decimonónicos que nin entienden la cultura que dicen esparder ni quieren ser a entendela.

Por eso escueyen al entamar actuaciones como la de la nueche del domingu pieces que fain alcordanza de lo que ye Lorient y de lo que ye (o meyor dicho, yera) Asturies: ‘Xoneira’ o ‘Teixois’, son exemplos d’eso, d’alma asturiana, de bondá y de creatividá musical, de tradición y modernidá de persaber el llugar qu’ún ocupa nel mundu.

Hai pieces que falen del espíritu qu’hai tres de Tejedor y de tola delegación asturiana d’esti añu en Lorient, que paez escoyida pa una ocasión de superación d’esa crisis d’identidá que veniemos sufriendo dende hai tantu tiempu: “Una muyer”, o “Sei que non” dicen d’esi matriarcáu invisible, que los paisanos astures aceptamos con arguyu y que persabemos eficaz pa una sociedad que se ta descomponiendo.

Les ‘Gaites del infiernu’, siempre presentes nesti ambiente, sonaron cola fuercia y la mayestría de los Tejedor de siempres y ficieron alcordanza de les dos décades de viaxe musical que lleven dende rapazos equí en Lorient. Y la “Muñeira de Carcarosa” ye siempres una bona guinda pa un pastel finu y más propiu d’una boulangerie que del puestu d’un mercáu. Pero ye que Tejedor brilla nes dos cares d’esa moneda que ye la vida, d’esi maravedí que ye la música folk asturiano d’anguaño.

Sei que sí

Y ye que nun hai más que dir al Pavillion des Asturies pa entender esto ensin pallabres. Tejedor actuaba enrriba d’un pequenu escenariu, con un equipu de soníu menguáu y fizo tremar el Puertu deportivu de Lorient. Ye lo que tien sabese contentu, prestosu y afayáu. Hai llugares que faen que salga de ti lo meyor y el Pavillion des Asturies ye ún d’esos llugares gracies a Guillermo y a un equipu veterano de xente qu’amás de negociu ve aliendu y espíritu nel so trabayu.

Y ye que hai xente que conecta colo que quies dicir cuando toques y cuando cantes y que fai d’esa conexón daqué emocionante. Y la xente taba ellí, el futuru. Xente mozo, y nun tan mozo, bailando y danzando sobre tables que tremaben en sin parar. Xente creativo y arguyoso, capaz y sensato, tocando enrriba d’un escenariu. Y un técnicu con bones manes. Y xente acoyedora d’una villa bretona, faciéndose pasar por asturiana como si fuera de Verdiciu, o de Casu. Xente que persabía que momentos como esos queden pa tola vida y son los que l’allarguen.. ¡Que ya habrá tiempu de que se te acurtie’l vivir cuanto tornes otra vuelta a Asturies y la so desolación cultural, identitaria, política y económica!

Xente que sabe que sí. Que’l futuru ta nes sos manes.. Xente que como vós sabe qu’entá hai tiempu.. Xente que como yo.. Sei que sí.

Llangréu (Asturies), 1962. Llicenciáu en Filoloxía Hispánica y Master en Desenvolvimientu Local pola Universidá d'Uviéu ye tamién espertu n'Alministración de Servidores Web pola Universidá de Granada. Doctorando de la Universidá del País Vascu, ye Profesor Acomuñáu de la Universidá Carlos III de Madrid, onde imparte l'asignatura de Técniques de Llocución y dirixe tamién el Cursu d'Espertu en Periodismu Dixital de la Universidá d'Uviéu y los cursos de branu sobre esta materia de la mesma universidá, cuntando con una nutrida participación nos cursos de branu de la Universidá de Cantabria y de la Complutense de Madrid, ente otres, siempres en relación col periodismu dixital.